yokto’nun eskiz defteri

Eveet o büyük gün geldi, bugün babamı konuşacağız. Geçen gün 1 adet kişi “hep anneni mi dinleyeceğiz kardeşim, biraz da babanı anlat şu blog yazılarında” diyerek bir isyanda bulundu, kendisine öpücükler, işte başlıyoruz.

Maalesef babamla ilgili ilk anılarım da annemle başlayacak, çünkü babamla tanıştığım zaman sanırım 4-5 yaşlarındaydım. Babamı tanımadan önce dinlemiş oldum bu yüzden.

Bazı boşanmış ailelerin yaptıkları dangalakça bir şey var, çocuk kendilerini daha çok sevsin diye diğer ebeveyne karşı çocuğu doldurmak.

Tebrikler canım ailem, kimseyi tam olarak sevmeyi başaramadığım mükemmel karışıma ulaştınız evet

Babamla ilgili ilk duyduğum şey beni hemen aldırabilmek için annemi doktora götürmüş olduğu, büyük olduğum için doktorun almadığı ve başlarına kalışım.

Bir gün ben bebekken babamın bana bakıp “bu ölse ne güzel olur di mi” deyişi

Beni sakarlıklarıyla kimsecikler öldürmeden (kafamda bebeklikten kalma 5-6 dikiş var, soba borusu düşmüş? Bir keresinde de babam havaya atmış ve tutamamış jdhdjdh sinirlerim gerçekten bozuk, neyse tutamamış ve dişinin izini dudağımda taşıyorum) heh kimse öldürmeden diyorduk (kimse öldürmeyi başaramadan) boşanmışlar neyse ki

Ve babam sokaklarda sıka sıka ilerleyen bir insan olduğu için, ben çocukken içerideymiş. Tanışma maceramız da bu yüzden 4-5 yaş civarlarına denk geliyor.

Çakınca bir gün beni gelip almış, canım anam babamın beni kaçırdığını düşünmüş? karalar bağlamış (annemin abartma seviyesine bi alkış alalım bence tam burada) ve arkadaşının yanına koşmuş, arkadaşı bence gizli torbacıydı neyse anneme bir hap vermiş, canım anam hiç bilmediği hapı yutmuş ve uyuşturucu alemlerine yanlışlıkla düşmüş. Neyseki babam hafta sonundan sonra beni getirmiş ve annemi eroine düşmekten kurtarmış kral

Babamla ilgili ilk anılarım 6-7 yaşlarımda şekillendi ve bence mükemmel adamdı.

Bir keresinde beni sabahın köründe evden uyandırarak aldı, sonra bi işi çıktı kendi takıldığı dükkanın üst katındaki boş inşaat eve bıraktı yanıma da bi köpek verdi, akşama kadar bekledim?

Babamla normal anılarım olduğunu düşünmeniz beni üzer jfhfjf tabii ki şu hayatta kendi kendime delirmedim arkadaşlar

Süper bi anımız daha var, 5-6 yaşlarındayım bir konuda inatlaştık, yapacaksın dedi yapmayacağım dedim gibi bir şey. Beni sokakta bırakıp gitti, amaç beni korkutup ağlatmak, sonra da tüm babalığıyla “geldim geldim ağlama” diyerek rol kesmek falan. Bıraktı gitti, ağlamadım (nasıl domuz gibi bir çocuk yetiştirdilerse inanılmaz) meydanda tek başıma kaldığım zaman tek düşündüğüm şey keşke kumbaramı çantadan alsaydım evi bulurdum ben, gibi şeylerdi. Neyse babam bir süre beni izlemiş ve paşa paşa döndü tabi. O anda benimle işinin zor olduğunu anladığını düşünüyorum

Annem kendi hayatının babam tarafından bilinmesini istemediği için de beni babamdan kaçırıp durdu ve ergenliğim oradan oraya garip maceralar cenneti (Fransa’ya bile taşındık. Tatile gitmedik, taşındık. Her yere taşındık evet..)

Ve bir gün babamla denk geldik. Bu konuyla ilgili seneler önce yazıp çizmiştim. O twit serisini ekleyip yazıma öyle devam edeceğim.

Çocukluğum boyunca babamı pek görmedim. Beni görmeye gelmezdi. Ve onun beni sevmediğini duyarak büyüdüm. Babam bir gün eşyalarını dedemin evine taşıdı. Dedemlerin evine gittim. Eşyalarının arasına girdim.

Gömleklerini kokladım. 18 yaşındaydım babamın kokusunu ciğerlerimde hissettiğim zaman. Sonra defterlerini, eşyalarını karıştırdım. Defterlerinin arasından çocukken yaptığım resimler çıktı. 18 yaşındaydım ve babamın beni sevmiş olduğunu anladım.

Bazı sevgiler çok içte kalır. Çocukluğum boyunca bir kez, babamı özledim, demedim kimseye. O da bir kez adımı söylememiştir biliyorum.

Beraber büyümüş olan babalar ve çocuklar kadar birbirimizi sevmedik biliyorum. Ama o da, ben de farklı bir şekilde birbirimizi sevdik. Sessizce.

9 yıldır babamı hiç görmedim ve haber almadım. Bende olan bir fotoğrafı da yok. Onu özledim. Ve bu düşünceler aklımdan geçerken yazmak istedim.

Tanımadığım, bilmediğim babamı seviyorum. Tanımadığım ve bilmediğim o adamı özlüyorum. Ve inanıyorum ki, o da beni özlüyor. Her zaman değil, ama bazen özlüyor biliyorum. /2018

18 yaşımda kavuştuk diyebilirim, tüm yazdığım çizdiğim şeyleri saklamış olduğunu gördüğüm an oy oy oy Babam ve Oğlum gelsin de dram görsün tam öyleli bir andı

Sonra sabahlara kadar sohbet ettiğimiz, yanağımı severek bana gün doğana kadar gençlik anılarını anlattığı bir dönem yaşadık. Mükemmel kavuşmamız sadece bir kaç ay sürdü, çünkü ben evlenicem dedim. O da evlenemezsin dedi. Ben de sen kimsin benim ne yapacağıma karar veriyorsun minvalinde bir şeyler atıp tuttum, o da siktir git dedi ve tataam 35 yaşındayım. Hala görüşmüyoruz.

Evlenmek için yanıp tutuşuyor muydum, hayır tabii ki. Evlenmek sikimde bile değildi ama benim o dönemki sıkışmışlığımı da anlayabilen kimse yoktu. Ve sırf herkes karşı çıkıyor diye inadına evlendim de diyebiliriz (herkese kafa tutmak için hayatını yakan aptal yoktonuz evet…)

Babamla görüşmediğimiz dönemlerde bi kaç kez arayıp onu darladım tabii ki, birlikte büyüdüğüm annemin babası olan dedemin kanser olduğu haberini almıştım ve üzgündüm.

Şöyle mükemmel saçmalıkta bi konuşma yaşadık

– Alo

– Dedem kansermiş

– Ee

– Ölcez bi gün

– Napalım yani

– Görüşmeyelim mi

– Gidersen bitersin demiştim (hayda ninna ninna ninna ninanay)

Sonra bir gün yine aradım, sanırım bu sefer amacım özlem o bu değildi, biraz da hesap sorasım gelmişti. Neyse ben bağırdıkça telefonu yüzüme kapadı, canını yakabilecek bir kaç cümle buketimi üstüne fırlattım ve aradığım kişiye bir daha ulaşılamadı.

Bir daha da aramadım.

Cenazede karşılaştık geçenlerde, çocukluk arkadaşım dürttü bak baban dedi. O kadar uzun zaman geçmiş ki saçlarının beyazladığını hesap edememişim. Yok o değil dedim önce, sonra göz göze geldik.

O bana baktı ben ona baktım, kafamızla bile selamlaşmadık.

İnsanın kendi babasını tanımaması üzücü biraz.

Bir gün benim ya da onun cenazesi olacak, o benimkine ya da ben onunkine katılır mıyız bilmiyorum. Beni tüm arkadaşlarım babamdan çok tanıyorlar, ne yerim ne içerim, nelerden hoşlanırım, hangi şarkı türünü severim. Aynı şey babam için de geçerli, neleri sever, en eğlenceli anısı nedir bilmem.

Birbirimizi görüp kafalarımızı çevirdik; aile olmak istemedik, beceremedik, kumaşımızda yokmuş.

Babam beni bebekken öldürmeye çalışan bir psikopat falan mıydı? Hayır. O dönemi ondan da dinledim, bir kadına aşık olmuş o arada annem hamile kalmış babam da hayda napcaz şimdi bu veleti diye düşünmüş işte

Son olarak, olay ben değilim ya da benim yaşadıklarım değil. Asıl konuşmamız gereken şey, boşanmış ailelerde çocuğu uzakta yaşayan ebeveyne karşı doldururken çocuğa yaşatılan şeyler.

Çocuk hiçbir zaman ebeveynine düşman olmaz, baban/annen seni sevmiyor denilen bir çocuğun algıladığı tek şey “demek ki ben sevilmeye layık değilim” düşüncesi.

Gençliğimde mazoşisttim, sinirlendiğim zaman kendime vurmaya başlardım, kollarımda söndürdüğüm sigaralar var, bacaklarımı ağzımı yüzümü mosmor yapardım. Bunun nedeni uzun seneler boyunca sevilmeye layık olmadığımı düşünmüş olmam. (Bi miktar psikopatlık da kanımızda olabilir tabi emin değilim)

Bir çocuğu hiçbir zaman annesinden ya da babasından uzaklaştıramazsınız, tek başardığınız şey kendisinden uzaklaşması olur. Ve nolur hiçbir çocuğa bunu yapmayın.

Konuyu eğlenceli bir babam anısıyla bitirmek istiyorum, bir gün babamın birlikte yaşadığı hatun babama bıçak çekiyo. Babam da bıçakla ulan diyo ve hatun babamı bıçaklıyo

Görüşüyor olsaydık süper bi ikili olabilirdik, ve birbirimizi bıçakladığımız mükemmel anılarla dolu bir baba kız ilişkimiz olabilirdi