Eğer “ben çöp adam bile çizemem” diyorsanız gelin sarılalım. Şimdi size kendi çizim maceramın nasıl başladığını anlatmak istiyorum. Çünkü senelerim sizin gibi çöp adam bile çizemeden geçti.
Psikolog Robert Rosenthal ve arkadaşları öğretmen beklentisinin öğrenci başarısı üzerine etkisini ölçmek için bir deney gerçekleştirmişler.
Bu deney ve sonuçları benim hayatımın içinde bizzat yaşayıp deneyimlediğim bir gerçeğe dönüştü. Sizi deneyin ayıntılarıyla boğmak istemiyorum (isteyen gidip araştırsın azcık daha, her şeyi de benden beklemeyin anacım) deneyin özeti şöyle, psikolog ve arkadaşları bir okulda dümenden zeka testi yapıyor ve öğretmene gidip şu şu şu öğrenciler dahi diyor ama aslında o çocuklar da diğer arkadaşları gibi normal ve sıradan öğrenme kapasitesine sahip. Sene sonunda çocukların başarı oranlarına bir bakıyorlar aboovv öğretmenin dahi sandığı çocukların hepsi yürümüş gitmiş.
Bir insanın beklentilerinin, başka bir insanın performansını etkilemesine “Pygmalion etkisi” veya “Beklenti Etkisi” deniyor.
Yani bir çocuğun yetenekli ve çok zeki olduğunu düşünüyorsanız ve buna yürekten inanıp onu desteklerseniz ondan bir ressam, bir bilim adamı, bir araştırmacı, bir o, bir bu gibi şeyler olmasını sağlayabilirsiniz.
Çocuğun “yaramaz” olduğunu düşünüp, devamlı ona “yaramaz” bir insan olduğunu söylüyorsanız da tebrikler! gül gibi bir embesiliniz olabilir.
Çocukluğum boyunca derslerim berbattı, derslerinizin berbat olması lise döneminde havalı bir durum olsa da ilkokul dönemlerinde zorbalanma nedenidir. Ve ben bir şeyleri başaramayacağıma epeyce inanmıştım ve başaramayacağıma olan bu büyük inancım, hiçbir şeyi doğru yapmama izin vermiyordu (çöp adam çizmek dahil evet)
Neyse seneler geçti ve ben terapide ortalığın amına koydum (kusura bakmayın ama bu duygularımı küfürsüz ifade etme şansım yok ve 5 yaşındaki veletler gelip benim blog yazılarımı okumayacak sonuçta) neyse kendime olan güvenim binbeşyüz. 25 yaşında iki çocuk kucağımda üniversiteye gidicem diye tutturmuşum, tutturmam yetmemiş oturup çarpım tablosu çalışmaya başlamışım jfhfjfh (önemli not: çarpım tablosunu yine unuttum ya hfjfhf of sinirlerim bozuldu ne lanet bir şey şu çarpım tablosu, neyse muhasebeci olmadığım için çarpım tablosunu unutmam hayatımda çok bi soruna yol açmıyor bu yüzden şu çarpım tablosu konusunu kapatıyorum artık)
Kendime olan güvenim her geçen gün daha çok yerine geldi, nasıl ki deneyde bir insanın size güveniyor olması başarınızı yükseltiyorsa benim de kendimde fark ettiğim her şey başarımı ve yapabileceklerimi arttırdı.
Bir gün yine saçma sapan bir sınava giriyorum (o dönemlerde kendimi zorlayabileceğim her konuya kafayı takmıştım evet) ve sınava sınav saatinden bir saat önce girmişim, kitabımı telefonumu her şeyimi aldılar saate bi baktım daha başlamasına bir saat var. Sadece kalem kağıt masada oturdum kaldım. O güne kadar çöp adam bile çizemezken, elime bakıp çizmeye karar verdim.
Bir çok yerinde gölgelendirmesinde genel duruşunda hataları olan bir resim olsa da bu resmi çizebilmiş olmak aha yapabiliyorum daha fazlasını yapabilirim konusunda büyük bir coşkuya yol açtı bende
Ve kendisine kafayı takmış birisi olarak her gün saçma sapan bir çok şey çizmeye başladım
Ayrıca şunu da ekleyeyim, hiç kursa gitmedim sadece oturup saatlerce çizdim bu dönemde
Ve çizdiğim şeylerden üç beş Twitter’a da atıp duruyordum, bir gün bir mesaj geldi. O mesajı atan abiyi sarılıp öpüyorum muhtemelen beni gazlamak için yapmıştı çünkü bunu, benden oğlunun portresini parayla çizmemi istedi. Ben çizemeyeceğimi, portre hiç çizmediğimi ve parayla satabilecek seviyede bir şey yapamayacağımı anlatsam da kabul etmedi. Ve ilk parayla çizim işimi almış oldum. Elimden gelenin en iyisini yapmaya çalışsam da şu an baktığım zaman gerçekten çok hatalı bir iş ama neyse konumuz benim ilk portremi bok gibi yapmış olmam değil hfkfhfj
Sonra daha da çok çizmeye başladım, ve kendime güvendiğim noktaya geldiğim zamanda da parayla kitap ayraçları yaptığım her siparişte de çizimimi daha çok geliştirdiğim bir seviyeye geldim
Bunlar da yaptığım işlerden üç beş örnek
Sonra bunları çizmek de yetmedi, işten istifa edip dövmeci oldum gfjfhfjf mükemmel bir hayatım var ya kendime bayılıyorum gerçekten. Dövme maceramı da uzunca başka bir zaman anlatırım çünkü çenem sağ olsun be
Bir Cevap Yazın